MySpace Clock ให้หัดมองทิศตะวันออกไว้บ่อยๆ ทิศตะวันออกเป็นทิศแห่งแสงสว่าง ตะวันมีขี้น มีตก โลกเรามีมืดมีสว่าง ชีวิตของเรามีสุขมีทุกข์ ทุกอย่างมันเป็นของคู่กัน สัววันหนึ่งข้างหน้าบางทีสิ่งที่เราไม่ปรารถนามันไม่สมหวัง เรารู้สึกว่าชีวิตมันมืดไปหมด ทำอะไรไม่ถูก ให้มองไปทางตะวันออกเข้าไว้ แล้วก็ขอให้เชื่อเถิดว่า ความมืดมันอยู่ไม่นานหรอก ตอนที่มืดที่สุดก็คือตอนที่ความสว่างใกล้จะมาถึง ความทุกข์มันอยู่ไม่นานถ้าเราต่อสู้ฟันฝ่า เดี๋ยวความสุขก็มาถึง จากพี่ชายของโอมเอง ปล.อย่าลืมน่ะไม่ว่าจะมืดสักเพียงใด ในเวลาใดก็ตาม ยังมีมือสองมือของคนสองคนที่คอยจับมือโอมทั้งซ้ายขวาเดินไปกับโอมเสมอมา มือหนึ่งนั้นคือมือแม่ อีกหนึ่งคือมือพี่ชายโอม ----------------------------------------------- วันนี้ผมเลือกที่จะเป็นฝ่ายที่ยอมแพ้ แพ้แล้วจริงๆคับ ผมไม่อยากสู้กับอะไรอีกแล้ว ไม่อยากนั่งรอความหวังเล็กๆ ลมๆ แล้ง ความหวังที่รอเค้าคนนั้นกลับมา ผมเลือกที่จะเดินออกมา ยอมเหงา โดดเดี่ยว อ้างว้าง ดีกว่านั่งรอไปเรื่อยเปื่อย และทรมาน ซึ่งผมเองก้อไม่รู้เหมือนกันว่าต้องรออีกนานเพียงใด คนอื่น....อาจมองความรักว่าเป็นสิ่งที่สวยงาม แต่โอมเอง กลับมองมันว่าเปนสิ่งที่ น่ากลัวว่ะ การที่จะรักใครได้สักคนอ่ะ ผมว่านะ มันช่างเลวร้ายเอาซะอย่างมากเลย เหตุผลก้อเพราะว่า หนึ่ง ผมไม่อยากเปลี่ยนทุกๆอย่างที่เปน โอม เพื่อใครแม้แต่คนเดียว สอง ผมดูแลคนอื่นไม่เปนคับ เพราะว่าลำพังตัวเองยังเอาไม่รอดเลย สาม กลัวคับ...กลัวเจ็บเหมือนที่เคยโดนทิ้งมาคับ ต่อไปนี้ผมจะไม่รักใครอีกแล้ว รักแค่ตัวเองก้อพอ ....เด๋วๆๆๆๆๆมาพิมต่อ <

ความไม่รู้....คือ...รากเหง้าของความ...เจ็บปวด...
ดังนั้น
ความเจ็บปวด
จึงไม่ผิด
เพราะคนไม่รู้ย่อมไม่ผิด ใช่ป่ะ?????
แล้วก็จะยิ่งเจ็บปวด ขึ้นมากกว่าเดิม
หากเรารู้มากเกินไป
บางคนเลือกที่จะไม่รู้เพราะไม่อยากเจ็บปวด
แต่ยังไงก้อ..หนีไม่พ้นหรอก เพราะมันรู้อยู่แก่ใจ

///////////////////////////////////////

ผมเชื่อว่า...ความทุกข์สามารถสร้างสิ่งมหัศจรรย์ ชีวิตที่พบความทุกข์ เป็นชีวิตที่แท้จริง...
ไม่มีความทุกข์ก็ไม่มีการเติบโต
ความทุกข์เป็นพลังขับเคลื่อนให้หลายอย่างเกิดขึ้น
ไม่มีใครไม่มีความทุกข์ เพราะนั่นคือการเป็นชีวิต
ความทุกข์สอนให้แต่ละคนเข้มแข็งในแง่มุมต่างๆ
ถ้าความทุกข์ไม่เข้ามาหา ก็จะไม่รู้ว่า ความสุขที่แท้เป็นอย่างไร
ไม่มีความทุกข์ ก็ไม่รู้จักความสุข......
เพราะความทุกข์พิสูจน์ความเป็นคน อ่อนแอ หรือเข้มแข็ง
ความทุกข์เป็นสิ่งท้าทายความสามารถของเราว่าสามารถรับมือกับมันได้มากน้อยเพียงใด .....
ต่างจากความสุข ที่ทำให้อ่อนแอ มองโลกง่ายๆ แคบๆ
ความสุขเหมือนฝนพรำสาย อ่อนโยน งดงาม บางเบา แต่ว่างเปล่า ไม่มีการเรียนรู้ใดในความสุข.......
เมื่อใดที่มีความทุกข์ ควรยิ้มรับ
และคิดว่าโชคดีที่ได้เจอความทุกข์
เพราะได้เรียนรู้การแก้ปัญหา ได้สงบ ได้สติ ได้ความนิ่ง
ได้รู้จักโลก รู้จักตัวเอง
รู้จักการเติบโตทุกๆก้าว ให้กำลังใจตัวเองมากๆ บอกตัวเองว่า
โชคดีที่วันนี้มีความทุกข์
เพราะเมื่อผ่านความทุกข์ ความสุขก็จะรออยู่เบื้องหน้า...
ผมเชื่อหยั่งนั้นคับ....

///////////////////////////////////////

วันนี้...วันลอยกระทง...ผมจำได้ว่า..สมัยที่ผมยังอยู่เชียงราย..วันนนี้มันเปนวันที่ทุกๆคนเค้าตื่นเต้น..ตั้งหน้าตั้งตารอ..รอที่จะมีความสุขกัน..ผมเองก้อเป็นเหมือนเช่นทุกๆคนที่รอให้วันนนั้นมาถึง...จำได้ว่ามันเป็นวันที่ช่างมีความสุขเหลือเกิน..อากาศหนาวๆถือกระทงใบหนึ่งเดินเอาไปลอย..มันเป็นบรรยากาศที่น่าจดจำ..แต่ปีนี้คงเป็นปีที่สองแล้วมั๊ง..ที่วันลอยกระทงผมต้องนอนอยู่ห้อง...เพราะว่าไม่รู้จะไปไหน..มีหลายคนถามผมว่า..วันนนี้ไปลอยกระทงที่ไหนเอ่ย..ผมเลยตอบไปมึนๆว่า..ไม่ลอยคับ...ไม่รู่จะลอยทำไม..ลอยกับใคร...ลอยที่ไหน...ซึ่งผมเองก้อไม่รู่เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงเฉยชากับสิ่งต่างๆ..รอบๆตัว.ไม่ว่าจะเปนเรื่องอะไรก้อแล้วแต่..ผมเลือกที่จะไม่สนใจกับสิ่งเหล่านั้นไม่ว่ามันจะเป็นเรื่องที่ดีๆ...หรือเรื่องนั้นจะเลวร้ายมากเพียงใด..ผมคิดว่าตอนนนี้ผมเริ่มรู้สึกเบื่อหน่าย..เบื่อกับทุกๆสิ่งทุกๆอย่างที่อยู่รอบตัว...เบื่อที่จะต้องดิ้นรนเหมือนคนอื่น..อยากจะหยุดทุกอย่างไว้ตรงนี้ถ้าทำได้...แต่ทำไงได้หล่ะ..ชีวิตคนเราต้องเดินไปข้างหน้า......ซึ่งทางเดินของผมที่จะเดินต่อไปนั้น..ใครจะรู้ไหมว่า...มีแต่ขวากหนาม..เศษแก้วที่แหลมคม..ที่พร้องจะทิ่มแทงเราได้ทุกเมื่อทุกเวลา...มีกิ่งไม้อยู่เต็มเลยคับ...กิ่งไม้สวะโสโครกที่พร้อมจะขัดขาเราให้ล้ม......ให้เราล้มไปโดนขวากหนามและเศษแก้วที่วางไว้กับพื้นไง....ซึ่งที่จริงแล้วมันก้อมีทางเลือกอยู่สองทางนะ...ผมว่า...หนึ่งคือเลือกที่จะหันหลังแล้วเดินกลับ......สองเลือกที่จะเดินต่อซึ่งเราเองก้อไม่รู้เหมือนกันว่าเดินเข้าไปแล้วจะโดนทิ่งแทงจนเจ็บมากรึป่าว...แต่ผมเชื่อว่าถ้าเราทนให้สิ่งเหล่านั้นแทงมันก้อแทงได้เฉพาะเท้าผม....ผมเลือกที่จะเดินบนขวากหนามและเศษแก้วเหล่านั้น...เพราะว่ามันคงเจ็บแค่เท้า ถ้าใจเรายังสู้ต่อไป...ถึงจะเจ็บแต่ก้อสะใจดีคับอย่างน้อย..ผมก้อได้ใช้เท้าซึ่งเป็นอวัยวะที่ต่ำที่สุดของผมเหยียบลงบนยอดหนามของพวกเค้า..เพราะว่าเหยีบไปแล้ว...หนามนั้นมันก้อมีหักมั่งแหละว่ะ...พอหักไปสักวันเราเดินกลับมาอีกรอบมันจะได้ไม่มาทิ่งเท้าผมไง.......และเมื่อวันนนั้นวันที่เราเหยีบพวกเศษสวะ โสโครกพวกนั้นหมดแล้วผมเองเชื่อว่าผมคงได้เดินอย่างสง่าเดินอย่างไม่มีอะไรมาเป็นอุปสรรค......เดินได้อย่างภาคภูมิ...ผมจะรอวันนนั้นคับ....เหอะๆๆๆๆๆมึนๆๆๆพิมอ่ะคับ ....ขอบคุณมากนะคับที่ยังเสียเวลามานั่งอ่าน..ความระบายในใจของผม..เอิ้วๆๆๆๆๆ

///////////////////////////////////////

I've been alone with you
Inside my mind
And in my dreams I've kissed your lips
A thousand times
I sometimes see you
Pass outside my door
Hello!
Is it me you're looking for?
I can see it in your eyes
I can see it in your smile
You're all I've ever wanted
And my arms are open wide
Because you know just what to say
And you know just what to do
And I want to tell you so much
I love you

I long to see the sunlight in your hair
And tell you time and time again
How much I care
Sometimes I feel my heart will overflow
Hello!
I've just got to let you know
Because I wonder where you are
And I wonder what you do
Are you somewhere feeling lonely?
Or is someone loving you?
Tell me how to win your heart
For I haven't got a clue
But let me start by saying I love you

ก่อนที่จะตัดสินใจรักใคร ถามใจตัวเองก่อนว่า Do you belive in love?

รักคือ มองไม่เห็น ส้มผัสได้ด้วยใจและตัวเอง คนที่เคยมีความรักเหมือนโลกเป็นสีชมพู รักดีอยู่บ้างทำให้เรามีลมหายใจอยู่มีชีวิตชีวาขึ้นมา แต่มีเรื่องไม่สบายใจขึ้นมาล่ะก็ เจ็บปวดและไม่อยากมีรักเลยหละ

แต่มันก็สายเกินไปที่จะไม่มีรักเพราะทุกชีวิตต้องมีคนรัก จริงๆๆๆ รักคือ ความสุขที่หาอะไรมาวัดก็ไม่รู้ว่ารักมากแค่ไหน และคือความจำเป็นของคนๆ 1 ที่ได้รู้ว่ารักมาจากไหน

เราไม่สามารถหาว่าตัวตนของคำว่ารัก ว่าผู้คิดค้นคือใคร แต่เราเป็นผู้ค้นมันเอง

ความรักคือสิ่งที่สวยงาม น่าจับต้อง และในขณะเดียวกัน
มันก็คือยาพิษชั้นยอด ที่สามารถทำลายชีวิตของคนที่จงรักภักดีต่อมันได้
ความรักก็เหมือนกับเงา ที่อยู่ติดกับตัวเราตลอดเวลา
และในขณะเดียวกันนั้น มันก็ยังมีทั้งด้านสว่าง และด้านมืด
หากเราไม่รู้จักวิธีการรักอย่างระมัดระวัง เมื่อนั้น ด้านมืดของมัน
ก็จะเข้ามาครอบงำ และบงการชีวิตของเรา ให้ดำเนินไปในแบบที่แตกต่างกัน
ซึ่งบางครั้ง กับการกระทำบางสิ่งนั้น เราอาจไม่เคยทำมันมาก่อนเลยในชีวิต
" จงให้ความรักเป็นทาสของเรา ไม่ใช่ให้ตัวเราเป็นทาสของความรัก "
เมื่อใดที่เรารู้จักรักอย่างมีสติ รู้วิธีการรัก เมื่อนั้นเราจะได้ลิ้มรสถึงความสุขที่แท้จริง
ของความรัก ซึ่งพื้นฐานของการรักใครซักคนนั้น เราต้องรู้จักที่จะรักตัวเองก่อน
มิฉะนั้น ใครกันที่จะมารักเราอย่างแท้จริงได้ รักนั้นไม่จำเป็นที่จะต้องปกป้องเสมอไป
เพียงแค่ความรู้สึกเป็นห่วง เป็นใย และหวังดี แค่นั้นน่าจะเพียงพอแล้ว
และทุกสิ่งอย่าง จะอยู่บนพื้นฐานของความเข้าใจ และให้เกียรติกัน
การรักกันด้วยความเข้าใจ ไม่จำเป็นต้องปกป้อง หากแต่ต้องให้เค้าเรียนรู้ในสิ่งที่เค้าเรียนรู้
ให้เค้าได้มองตัวเราในแบบที่ตัวเราเป็นจริง ๆ และเราเองต้องมองเค้าในแบบที่ตัวเค้าเป็น
บางครั้งความรักก็ช่างเป็นเรื่องที่น่ามหัศจรรย์ เพราะมันจะเข้ามาในเวลาที่เรา
ต้องตัดสินใจยากเสมอ มันเลยกลายเป็นว่า ในบางมุมของความรัก ช่างดูเป็นเรื่องที่ยาก
และความรักจะยืนยาวซักแค่ไหน ตัวฉันเองยอมรับ ยังคงกลัวกับคำถามนี้เสมอ ในเวลาที่
ความรักเข้ามาทักทายในชีวิต จนวันนึงกลับมาย้อนคิดได้ว่า การมีความรักสักครั้งหนึ่ง
แม้จะสมหวังบ้าง ผิดหวังบ้าง แต่อย่างน้อย มันก็คือครูที่ดีที่สุด ที่จะสอนให้เรา "รักเป็น"
สอนให้เรารู้จักที่จะรักษามันเอาไว้ในดีที่สุด ในเวลาที่ยังมีมันอยู่ในหัวใจ
และสอนให้เราเข้มแข็งมากพอที่จะ ไม่อ่อนแอมากเกินไปในเวลาที่ต้องสูญเสียมัน